Zawieszony

Przepraszam ale wyjeżdżam na 2 tygodnie na obóz nas morze i nie będę miała możliwości dodawanie nowych rozdziałów. Ale obiecuje, że napiszę kilka nowych rozdziałów i jak wrócę dodam coś na pewno. Pozdrawiam Oliwia. A i ten no piszcie komentarze.

Rozdział 6 - NIESPODZIANKA!!!

No i jest rozdział 6. A i dziękuję za te miłe komentarze. Wiecie jakiego one dają kopa? Przynajmniej człowiek wie że się podoba, i że ma dla kogo pisać. To motywuje do dalszego pisania. Dziękuję i nadal piszcie a rozdziały będą częściej.

____________________________

Wieczorem Nina tak jak stała położyła się do łóżka i rano widać było tego okropne skutki. Włosy były poplątane, a makijaż rozmyty. Wszystko dawało by nawet  fajny efekt, gdyby był halloween. A nie był. Chcąc nie chcąc wstała i ruszyła do łazienki. Na zewnątrz było dość ciepło, więc zdecydowała się na coś wygodnego, a jednocześnie wygodnego, gdyż nie wiedziało co dla niej przygotował Zayn. {Ubrania)

Lekcje ciągnęły się w nieskończoność. Wreszcie po siedmiu dłuuuugich godzinach wyszła przed szkołę.

-NINAAAAA!!!! –Usłyszała wołanie swojego brata. Szybkim krokiem skierowała się ku czarnemu BMW – prezentu od dziadka na osiemnaste urodziny Paula.

-Musisz tak wrzeszczeć. Nie chcę żeby ludzie wiedzieli, że jesteś moim bratem, zresztą po castingu i tak wszyscy o tym mówią. Ale jeszcze tego mi brakuje aby stado rozwrzeszczanych fanek rzuciło się na ciebie … za bardzo cię kocham – dodała z ironią w głosie.

- Yyy no przepraszam, nie zauważyłabyś mnie, a tak przynajmniej zaoszczędzimy czas i się nie spóźnisz.

-No ale gdzie ja mam się spóźnić? Przecież ja nigdzie z nimi się nie umawiałam.

-Dobra powiem, że to jest niespodzianka.

- Jaka niespodzianka/- Spytała. Musiała mieć przy tym bardzo inteligentny wyraz twarzy, bo jej brat zaczął się tarzać ze śmiechu.

- Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie. A teraz wskakuj, bo się naprawdę spóźnimy.

Dziewczyna wsiadła niepewnie do auta.

*

-m Powiesz mi wreszcie gdzie jedziemy? –Spytała spokojnie brunetka.

-Nie, ale już prawie jesteśmy na miejscu – rzekł i zrobił głośniej radio.

-MOŻESZ TO ŚCISZYĆ?- Krzyknęła. W odpowiedzi chłopak tylko pokręci głową. Sprawa była przegrana z Paulem nikt nie wygra.

- Jesteś uparty – szepnęła. Po niecałych piętnastu minutach stanęli na poboczu, obok czarnego terenowego samochodu, o który opierał się nie kto inny jak Zayn. Ninie od razu rozbłysły oczy. Wysiedli z samochodu.

- Oddaję ci moją siostrę. A i ma być o północy w domu. Bo stary będzie z tobą źle i co gorsze ze mną, bo matka ma wrócić po pierwszej. Więc dzieci ja już wam nie przeszkadzam – zaśmiał się cicho ze swoich słów, wsiadł do samochodu i tyle go widzieli.

- Chodź musisz coś zobaczyć – podał jej rękę, ale uprzedzam z tond  , tam jest kawałek. Jak się zmęczysz to mi powiedz.

Szli milcząc ponad pół godziny, gdy chłopak się odezwał:

- Jeszcze chwilę i będziemy.

Chłopak nie kłamał. Chwilę później ich oczu ukazał się piękny widok. Wokół całego jeziora rozciągała się plaża, na której ktoś zbudował na tle lasu drewniany domek.

- Tu jest pięknie – wyszeptała Nina.

- Wiem – odpowiedział jej brunet o objął ją ramieniem. –To domek moich dziadków.

- Oni wiedzą, że tu jesteśmy?

Kiwnął głową.

- Niczym się teraz nie martw. Co byś powiedział na kąpiel w jeziorze? Woda o tej porze roku jest już całkiem ciepła. No prooooszę – powiedział robiąc minę kota za Schreka.

- No dobra.

*

Cali mokrzy siedzieli przy ognisku śmiejąc się i jedząc pieczone pianki.

- Znowu jest ci zimno? –Spytał opiekuńczym tonem młody Malik. W odpowiedzi dziewczyna pokręciła głową. – No ja k nie, jak tak. Kotku mnie nigdy nie oszukasz – uśmiechnął się i ruszył ku wspomnianemu wcześniej drewnianemu domkowi. –Zaraz wracał – zdążył krzyknąć, by zaraz po tym zniknąć w nim, wracając z białyk kocem w zielone kwiatki.

Okrył dziewczynę kocem i usiadł obok niej. Nina oparłą głowę o jego ramię.

- Mogła bym tak wiecznie.

- Obiecuję ci , że wrócimy tu, ale na dłużej, a teraz musimy wyruszać w drogę, bo będę miał poważne kłopoty, jeśli nie odwiozę cię na czas.

- Zayn, ale ja się boję – pisnęła brunetka spoglądając w stronę ciemnego lasu.

- Ze mną ci nic nie grozi.

*

Zmęczona dniem pełnym wrażeń, niebieskooka zasnęła w samochodzie. Brunet na miejscu by jej nie budzić, wyciągnął ją delikatnie z samochodu i przepuszczony przez Paula w drzwiach wniósł dziewczynę po schodach do jej pokoju.

Rozdział 5 - Próba.

 Rozdział by by później gdyby nie to, że lekarz nie pozwala mi wychodzić z domu. Niem ma to jak choroba w wakacje :( 

_________________________

Nina spuściła wzrok.

- Oczywiście jeśli sprawi ci to przyjemność. Tylko może najpierw ubiorę się i zjem śniadanie. PAUL!!!- Wrzasnęła na cały dom.

- Nie drzyj się obudzisz matkę, wróciła Yyy no…

-Znowu?

-Tak, wiesz jakiego ma później kaca przez tydzień.

- Idź z Zaynem zrobić mi śniadanie.

-A sama nie możesz?- Odpowiedział jej bart.

-Nie, bo ja idę do łazienki się ubrać – powiedziała, wchodząc do pomieszczenia obok garderoby.

-Przyzwyczajaj się, dobrze ci radzę, ona tak zawsze – szepnął Paul.

-Wcale nie! – Krzyknęła przez zamknięte drzwi wchodząc pod prysznic.

*

-To jutro po szkole mam zabrać Ninę tam – upewniał się jej brat.

-Tak  i pamiętaj cii ani słowa, ta ma być niespodzianka. Dobra masz już tą sałatkę?

-Chodźmy do jadalni, zapewne już na nas czeka. – Nastolatka szybko na palcach wymknęła się do wspomnianego pomieszczenia.

-0 No ile można czekać! –Powiedziała udając królową. –Chyba będzie trzeba wymienić służbę co wy na to?

- Jak można siedzieć tyle w łazience? –Odpowiedział pytanie na pytanie Paul.

- Oj , an nie mówiłem ci, wszystkie takie są- uśmiechnął się Zayn.

*

-Najedzona?

-Tak.

-Jeśli zaraz nie wyjedziemy to się spóźnimy. Paul jedziesz z nami? – Spytał rówieśnik dziewczyny. (Zayn)

-Nie ja mam jeszcze chwilę, zresztą chcę później zabrać Hayley do kina.

- Aha dobra to pa – pomachała mu na pożegnanie siostra.

*

- Daleko jeszcze? –Marudziła dziewczyna.

-Nie już jesteśmy –Zayn zatrzymał auto i z niego wysiadł po czym otworzył drzwi od strony pasażera.

-Dzięki.

- Chodźmy – powiedział chłopak.

*

Siedziałam między dźwiękowcem, a nauczycielką śpiewu Zayna, chłopak śpiewał jakąś bliżej nie znaną mi piosenkę.

-STOP! –Krzyknęła nauczycielka śpiewu. –Możesz ostatni wers zaśpiewać wyżej, a pomiędzy zrób dłuższą przerwę.

- Dobrze, mam zacząć od początku?

- Yhm, ale to już ostatni raz, a później spróbujesz z resztą grupy. –W tym samym momencie do pomieszczenia wpadło sześciu roześmianych nastolatków.

- Zaczynamy już, bo przyznam śpieszy się nam – powiedział chłopak w loczkach.

- Jasne, Zayn teraz spróbuj to zaśpiewać tak samo jak przed chwilą samemu.

*

Nina siedziała na kanapie, nieco znudzona.

- Na dziś koniec, za drzwiami czeka już kolejna grupa. Jutro spotykamy się  o tej samej porze… - chłopcy wydali krótki jęk. Natomiast nauczycielka roześmiała się. – Komu nie pasuje?- Prawie wszyscy podnieśli rękę. – To może spotkamy się rano o , zwolnię was ze szkoły. –Panowie posłusznie przytaknęli i opuszczali powili studio.

Rozdział 4 - Niespodziewany gość.

Sorry sorry sorry. Za błędy za częstotliwość dodawanie nowych rozdziałów. Przepraszam!!!

______________________

Usłyszała pisk opon odjeżdżającego samochodu, odetchnęła. Czując zmęczenie, powlokła się powoli do łazienki, by chwilę później rzucić się na łóżko i od razu zasnąć.

*

Obudziły ją mocne promienie słońca wpadające przez odsłonięte okno, którego najwyraźniej zapomniała zasłonić przed zaśnięciem. Wyczuła, że nie jest w pokoju sama.

- Paul, wyłaź z tond, znajdź sobie wreszcie prawdziwą dziewczynę i na nią się gap jak śpi- mruknęła odwracając się na drugi bok.

- Eeee Nina- odezwał się jej brat.- Wiesz, ale ktoś tu na ciebie czeka, już dość długo – Nina od razu wyskoczyła z łóżka.

- Ktoś ty i co tu robisz o tak wczesnej porze? –Krzyknęła brunetka, widząc wszystko zamazane. –Paul gdzie są moje okulary!

-Proszę- ,,nieznajomy” podał zielonookiej wspomniany przedmiot. Nastolatka założyła okulary i wszystko nabrało właściwych kształtów.

-Oj , sorry nie miała pojęcia, że to ty.

-Nic nie szkodzi – powiedział uśmiechając się zniewalająco, do właścicielki pokoju.

- To ja wam nie przeszkadzam- powiedział wycofując się w porę, aby uniknąć poduszki ciśniętej przez Ninę w jego kierunku.

- Ładnie ci w okularach.

- A dziękuję, dziękuję – obydwoje wybuchnęli śmiechem. –Kogo ja oszukuję wyglądam okropnie.

-Nie jest źle.

-Ej no nie pocieszasz.

Ej no, przynajmniej byłem szczery. Ale ja tu w innej sprawie. Twój telefon …

- Ej no gdzie mój telefon właśnie – przerwała mu.

- Jest cały i zdrowy – zaśmiał się. – Czy telefon może być cały z i zdrowy – zadał samemu sobie pytanie.

-Nie mam pojęcia …

- A właśnie- z kieszeni wyciągnął żółtego smartfona.

- Dzięki.

- Nie ma za co – uśmiechnął się. Zaległa kłopotliwa cisza, którą przerwał młody pan Malik.

-Mam pytanie …

-Wal śmiało- powiedziała Nina, stojąc w swojej przepastnej garderobie. (Ubrania)

- Chcesz iść ze mną na próbę, było bi mi niezmiernie miło gdybyś się zgodziła.

Rozdział 3 - Rozmowa

 A więc na początku przepraszam, że tak długo nic nie dawałam ale zrozumcie miałam ważniejsze sprawy na głowie, musiałam się uczyć na finał konkursu o Moniuszce z muzyki. Nie obiecuję notek co tydzień bo zrobiło się ciepło a ja nie mam zamiaru spędzać tego czasu przed komputerem. Pozdrawiam. A i jeszcze jedno jak czytacie te moje wypociny to proszę dodawajcie się do obserwatorów i piszcie komentarze, bo tak nie wiem czy piszę dla kogoś czy tylko dla samej siebie. Jak będą choć dwa komentarze następny rozdział dam szybciej.

________________________________________

- Długo mieszkasz w Londynie? – Spytał ją stojąc w kolejce do baru.

-Od roku, przedtem mieszkaliśmy z tatą w Rzymie, a jeszcze wcześniej jak byłam mała to w Polsce.

- W Polsce?

- Tak z mamą i dziadkami, ale jak miałam siedem lat to ojciec sobie o nas przypomniał. I tak tłukę się trochę po świecie- powiedziała brunetka.

- Twoi rodzice nie są razem?

- Nie, rozstali się jak miałam trzy lata …

-Aha … przepraszam, nie powinienem, mogło cię to urazić.

-Nic nie szkodzi, nikomu o tym jeszcze nie mówiłam, a potrzebuję tego już od dawna, nic nie mów jeszcze nie skończyłam . Powiedziała widząc, że chłopak otwiera usta by coś powiedzieć. –A najgorsze jest to, że matka gdyby nie to, że ojciec umarł te nieszczęsne dwa lata temu, w ogóle by nas do siebie nie zabrała. Właściwie to nie miała wyboru, bo ja nie jestem jeszcze pełnoletnia. A Paul on … jemu właściwie to zwisa to gdzie śpi.

- Oj znam też i takich. Skończyłaś już swoją kawę?

- Tak a ty? – Spytała i spojrzała w oczy chłopakowi. Patrzył na nią w niezwykły sposób, tego się opisać niestety nie da.

- Coś nie tak? – Spytał, widząc, że dziewczyna dłużej mu się przygląda.

- Nie, nic. Tylko wiesz zauważyłam, że masz niebiesko zielone oczy.

-Yyy … dzięki – powiedział najwyraźniej zmieszany chłopak.

- Idziemu, właściciel dziwnie się na nas  gapi, wiesz chyba chce już zamykać. A tak ogólnie to tylko my zostaliśmy- powiedziała Nina wstając i zakładając kurtkę.

-Do widzenia! –Krzyknęli jednocześnie do właściciela, po czym ze śmiechem opuścili lokal.

- Chodźmy do parku – zaproponowała, a raczej postanowiła dziewczyna.

- No dobra idziemy.

Park znajdował się naprzeciwko baru, więc daleko nie mieli.

- Nie jest ci zimno? –Spytał.

- Nie –skłamała. Naprawdę było jej bardzo zimno. Z trudem powstrzymywała się od szczękania zębami .

No przecież widzę, że ci jest zimno. Ślepy nie jestem- odrzekł po czym ściągnął bluzę i podał ją dziewczynie. Ta wzięła ją i ubrała. Poczuła silną woń słodkich perfum chłopaka.

-Wiesz, ale teraz ty marzniesz. Mam ci oddać bluzę?

- No ja wytrzymam, nie ściągaj jej – powiedział spoglądając groźnie na swoją koleżankę.

- No dobra, tylko nie patrz się tak na mnie- powiedziała z wielkim bananem na ustach.

-Późno już trochę.

- Gadasz. (Napisałabym gorzej no ale)

- Nie dochodzi pierwsza w nocy.

-O Boże matka mnie zabije. O ile wróciła już z randki.

- Odwiozę cię, będzie szybciej.

-I tak już dużo dla mnie zrobiłeś.

- No nie daj się dłużej prosić.

- Ych, no dobra.

Pięć minut później Zayn zaparkował pod domem Niny.

-Bluzę oddasz mi następnym razem jak się spotkamy, mam nadzieję, że to będzie niedługo.

-Ja też, musimy to powtórzyć- powiedziała Nina, dając buziaka w policzek na pożegnanie chłopaków, po czym zarumieniona swoją śmiałością rzuciła tylko krótkie pa i wysiadła z samochodu, by chwilę później zniknąć za drzwiami swojego domu.

Rozdział 2 - Spotkanie

Kilka miesięcy później Nina siedziała w fotelu koło godziny 20 i czekała na odcinek x-factor’a. Paul był na lekcji śpiewu, które od czasu, tamtego przesłuchania miał trzy razy w tygodniu. Sama nie wiem co chciał udoskonalać, jego głos jest po prostu fantastyczny. Program zaczął się. Trzy pierwsze osoby odpadły, a później przyszła kolej na tego chłopaka, który ja potrącił.

-Jak się nazywasz? –Zapytała jurorka.

-Zayn Malik.

-Ile masz lat?

-16.

-Aha dobrze zachwyć nas!

Nina pogłośniła telewizor i wsłuchała się w piosenkę wykonywaną przez chłopaka. Stwierdziła, że ma całkiem fajny głos. Brunetka wstała z fotela i poszła na spacer w stronę parku.

*

Szła ciemnymi uliczkami, nie wiedząc tak właściwie do kąt zmierza. W ciemności dostrzegła chłopka, który wydał się jej znajomy.

-Ej ty!? – Krzyknęła. Chłopak odwrócił się. W tamtej chwili nie myślała, że to może być ktoś inny.

-Eee cześć. Znamy się?- Spytał niepewnie.

-Na przesłuchaniu do programu potrąciłeś mnie przypadkiem- odpowiedziała posyłając mu serdeczny uśmiech.

-Aaa dobra pamiętam. Przepraszam, ze tak wtedy uciekłem, ale musiałem.

- Nic nie szkodzi. Oglądałam dzisiaj program …

-A weź ty mi nic nie mów, zawaliłem totalnie – przerwał jej. – A tak w ogóle jestem  Zayn Malik, ale to już chyba wiesz co?

- Tak wiem, Nina Williams, miło mi – podała mu rękę.

-Mi także. Twój brat ma niezły głos – powiedział nagle. – Nie mam z nim szans.

-Oj masz, masz – zapewniała.

- Masz może ochotę na kawę? – Spytał nagle.

- A wiesz, że bardzo chętnie …

Rozdział 1 - Przesłuchanie

   Przepraszam, ale rozdział dupny. Pisany po nocach do tego krótki. Za to jest jedna nowa postać.

 ___________________________________________

Od dnia gdy mój brat postanowił pójść na przesłuchanie do brytyjskiej wersji X-Faktora. Wiedziałam, że ma wielkie talent już od dawna;

Czekając za Paulem na jego kolej Nina obserwowała wszystko bardzo uważnie, by później opisać to wszystko na blogu, gdy nagle potrącił ją jakiś chłopak, Nina zachwiała się i upadła.

- Hej nic ci nie jest? – Spytał chłopak pomagając jej wstać.

- Nie … chyba nie. Najwyżej będę miała jakiegoś siniaka – powiedziała uśmiechając się.

- Aha, to dobrze. Przepraszam, ale zaraz będę ja i…

- Rozumiem idź nam przyjdzie jeszcze trochę poczekać – przerwała chłopakowi, nam jeszcze przyjdzie trochę poczekać. Powiedziała spoglądając na Paula, który właśnie stroił gitarę. Chłopak z uśmiechem na twarzy oddalił się do drzwi i po chwili zniknął za nimi.

*

Po jakiś 2 godzinach wreszcie przyszła kolej na jej brata.

- O witam. Jesteś jego dziewczyną? – Spytał prowadzący.

-BROŃ BOŻE NIE! Jestem jego młodszą siostrą.

- Aha, ciebie zapraszam na scenę. No zmykaj! Już! – Zaśmiał się. Paul zaczął śpiewać. Nina trzymała mocno kciuki. Gdy ten skończył już śpiewać rozległy się głośnie oklaski.

- Jesteś niesamowity! – Krzyknęła jurorka.- Nie ma co decydować przechodzisz dalej.

Paul wpadł za scenę i uściskał swoją siostrę tak mocno, że ta aż syknęła z bólu.