Rozdział 4 - Niespodziewany gość.

Sorry sorry sorry. Za błędy za częstotliwość dodawanie nowych rozdziałów. Przepraszam!!!

______________________

Usłyszała pisk opon odjeżdżającego samochodu, odetchnęła. Czując zmęczenie, powlokła się powoli do łazienki, by chwilę później rzucić się na łóżko i od razu zasnąć.

*

Obudziły ją mocne promienie słońca wpadające przez odsłonięte okno, którego najwyraźniej zapomniała zasłonić przed zaśnięciem. Wyczuła, że nie jest w pokoju sama.

- Paul, wyłaź z tond, znajdź sobie wreszcie prawdziwą dziewczynę i na nią się gap jak śpi- mruknęła odwracając się na drugi bok.

- Eeee Nina- odezwał się jej brat.- Wiesz, ale ktoś tu na ciebie czeka, już dość długo – Nina od razu wyskoczyła z łóżka.

- Ktoś ty i co tu robisz o tak wczesnej porze? –Krzyknęła brunetka, widząc wszystko zamazane. –Paul gdzie są moje okulary!

-Proszę- ,,nieznajomy” podał zielonookiej wspomniany przedmiot. Nastolatka założyła okulary i wszystko nabrało właściwych kształtów.

-Oj , sorry nie miała pojęcia, że to ty.

-Nic nie szkodzi – powiedział uśmiechając się zniewalająco, do właścicielki pokoju.

- To ja wam nie przeszkadzam- powiedział wycofując się w porę, aby uniknąć poduszki ciśniętej przez Ninę w jego kierunku.

- Ładnie ci w okularach.

- A dziękuję, dziękuję – obydwoje wybuchnęli śmiechem. –Kogo ja oszukuję wyglądam okropnie.

-Nie jest źle.

-Ej no nie pocieszasz.

Ej no, przynajmniej byłem szczery. Ale ja tu w innej sprawie. Twój telefon …

- Ej no gdzie mój telefon właśnie – przerwała mu.

- Jest cały i zdrowy – zaśmiał się. – Czy telefon może być cały z i zdrowy – zadał samemu sobie pytanie.

-Nie mam pojęcia …

- A właśnie- z kieszeni wyciągnął żółtego smartfona.

- Dzięki.

- Nie ma za co – uśmiechnął się. Zaległa kłopotliwa cisza, którą przerwał młody pan Malik.

-Mam pytanie …

-Wal śmiało- powiedziała Nina, stojąc w swojej przepastnej garderobie. (Ubrania)

- Chcesz iść ze mną na próbę, było bi mi niezmiernie miło gdybyś się zgodziła.

Rozdział 3 - Rozmowa

 A więc na początku przepraszam, że tak długo nic nie dawałam ale zrozumcie miałam ważniejsze sprawy na głowie, musiałam się uczyć na finał konkursu o Moniuszce z muzyki. Nie obiecuję notek co tydzień bo zrobiło się ciepło a ja nie mam zamiaru spędzać tego czasu przed komputerem. Pozdrawiam. A i jeszcze jedno jak czytacie te moje wypociny to proszę dodawajcie się do obserwatorów i piszcie komentarze, bo tak nie wiem czy piszę dla kogoś czy tylko dla samej siebie. Jak będą choć dwa komentarze następny rozdział dam szybciej.

________________________________________

- Długo mieszkasz w Londynie? – Spytał ją stojąc w kolejce do baru.

-Od roku, przedtem mieszkaliśmy z tatą w Rzymie, a jeszcze wcześniej jak byłam mała to w Polsce.

- W Polsce?

- Tak z mamą i dziadkami, ale jak miałam siedem lat to ojciec sobie o nas przypomniał. I tak tłukę się trochę po świecie- powiedziała brunetka.

- Twoi rodzice nie są razem?

- Nie, rozstali się jak miałam trzy lata …

-Aha … przepraszam, nie powinienem, mogło cię to urazić.

-Nic nie szkodzi, nikomu o tym jeszcze nie mówiłam, a potrzebuję tego już od dawna, nic nie mów jeszcze nie skończyłam . Powiedziała widząc, że chłopak otwiera usta by coś powiedzieć. –A najgorsze jest to, że matka gdyby nie to, że ojciec umarł te nieszczęsne dwa lata temu, w ogóle by nas do siebie nie zabrała. Właściwie to nie miała wyboru, bo ja nie jestem jeszcze pełnoletnia. A Paul on … jemu właściwie to zwisa to gdzie śpi.

- Oj znam też i takich. Skończyłaś już swoją kawę?

- Tak a ty? – Spytała i spojrzała w oczy chłopakowi. Patrzył na nią w niezwykły sposób, tego się opisać niestety nie da.

- Coś nie tak? – Spytał, widząc, że dziewczyna dłużej mu się przygląda.

- Nie, nic. Tylko wiesz zauważyłam, że masz niebiesko zielone oczy.

-Yyy … dzięki – powiedział najwyraźniej zmieszany chłopak.

- Idziemu, właściciel dziwnie się na nas  gapi, wiesz chyba chce już zamykać. A tak ogólnie to tylko my zostaliśmy- powiedziała Nina wstając i zakładając kurtkę.

-Do widzenia! –Krzyknęli jednocześnie do właściciela, po czym ze śmiechem opuścili lokal.

- Chodźmy do parku – zaproponowała, a raczej postanowiła dziewczyna.

- No dobra idziemy.

Park znajdował się naprzeciwko baru, więc daleko nie mieli.

- Nie jest ci zimno? –Spytał.

- Nie –skłamała. Naprawdę było jej bardzo zimno. Z trudem powstrzymywała się od szczękania zębami .

No przecież widzę, że ci jest zimno. Ślepy nie jestem- odrzekł po czym ściągnął bluzę i podał ją dziewczynie. Ta wzięła ją i ubrała. Poczuła silną woń słodkich perfum chłopaka.

-Wiesz, ale teraz ty marzniesz. Mam ci oddać bluzę?

- No ja wytrzymam, nie ściągaj jej – powiedział spoglądając groźnie na swoją koleżankę.

- No dobra, tylko nie patrz się tak na mnie- powiedziała z wielkim bananem na ustach.

-Późno już trochę.

- Gadasz. (Napisałabym gorzej no ale)

- Nie dochodzi pierwsza w nocy.

-O Boże matka mnie zabije. O ile wróciła już z randki.

- Odwiozę cię, będzie szybciej.

-I tak już dużo dla mnie zrobiłeś.

- No nie daj się dłużej prosić.

- Ych, no dobra.

Pięć minut później Zayn zaparkował pod domem Niny.

-Bluzę oddasz mi następnym razem jak się spotkamy, mam nadzieję, że to będzie niedługo.

-Ja też, musimy to powtórzyć- powiedziała Nina, dając buziaka w policzek na pożegnanie chłopaków, po czym zarumieniona swoją śmiałością rzuciła tylko krótkie pa i wysiadła z samochodu, by chwilę później zniknąć za drzwiami swojego domu.